schiza lajf

I mam dwa serca i tylko pół. I bardziej jestem i mniej. 

Chciałam iść do biblioteki. W mądrych książkach poszukać mądrych, a zwłaszcza pięknych słów.  

Ale co oni wszyscy wiedzą, co ja czuję. I nawet grube tomy nie opiszą. 

Wiem, powtarzam te dwa słowa. Często. Ale nie wiem jak opisać, one wszystko mówią. 

Codziennie chcę pokazywać.

A ja taka nikt.

I pewnie nie usłyszę, nie zobaczę ...

Beata Kozidrak "Zawsze w sercu mym"

Zauważył w tłumie. Że nie dotleniona. Że jestem taka blada. Że słaba. 

Napełnił ciepłym i ożywczym powietrzem moje płuca. Codziennie. Najpierw nieśmiało. Ale coraz więcej. Dostrzegał brak pary na lustrze. To nowe porcje tlenu. Wdechy i wydechy zrównały się. 

A teraz boję się oddychać. Na wdechu. Wykorzystuję zapasy. A one ubywają i brak nowych dostaw.

To nie tak, że muszę stale. Ale chcę wiedzieć kiedy uleciało ze mnie powietrze w inne płuca i przestałam oddychać.

Siedzę sobie pod miotłą. I coraz bardziej widzę, że jeden z moich nicków jest adekwatny. Ale cierpliwa jestem. Pewna. Tego, co we mnie. A tam? Bo tyle łabędzi, pawi, sikorek, srok. Zabierają okruszki i ginę. Wypełniam tło. A tam? Sprawdzam łączność ...

Chyba jakiś cykl powstanie o żywiołach. Dziś ogień.

Trochę o niego walczyłam. Poparzył nie raz. Zniszczył. Spalił tyle i to nie tylko mostów.

A teraz we mnie płonie. I grzeje na zewnątrz i w środku. I taki oswojony i miły nawet jak w kominku.

Czy linia prosta nie może być dłużej? Stała. Constans. Tylko wygina się, zakrzywia, podnosi i opada. 

Pewnie nie może być nic prostego w moim życiu. A zwłaszcza jak coś pięknego i dobrego.

No tak. Czego ja przecież chcę. Pewnie lepiej pasuje krąg. Kamienny krąg. W ciemności i w siniakach.

Tyle dziś wody. Przelewa się. Za oknem i w wierszach.

Ale nie tonę jednak.To tak pomimo i na przekór. 

Zła woda, topiąca, przemaczająca, zimna, odpłynęła. Są jeszcze po niej ślady i jeszcze stopy zamoczone w niej.

Ale jest już nowa woda, dobra, oczyszczająca, życiodajna, ciepła. Fala.

http://joannapruszynska.blox.pl/2012/05/maly-swiat-wielkich-odkrywcow.html

Nie wiem. Dryfuję. Wiem i nie wiem gdzie. Zawieszenie. Nie mam wpływu na kierunek. A znaki na chwilę tylko. Ledwo się obejrzę i już nie ma. 

Ciężko zebrać myśli, gdy są tak daleko. Tyle dróg i wciąż za mało. Jednak coraz bliżej. Nie tylko w sercu, bo ono też już gdzieś i na miejscu daje znaki pomimo. 

... prawie idealna. Dobrze, że mam duszę i serce. Chociaż one może się podobać lub wzbudzać uczucia. Bo to, co realne - namacalne już nie. A dlaczego przerobione zdjęcia lub po kawałku tylko? I dobrze, że chociaż część ubranie zasłania. 

Owszem, można naprawić, ale trzeba mieć za co. Nie chodzi mi tu o jakieś operacje plastyczne. Co prawda sama sylwetka odbiega nawet od tej sprzed kilku lat. Np przez częste i szybkie chudnięcie w górnych partiach mniej, a miednica szersza po ciąży,a nogi jakieś grubsze, ale od spuchnięcia przez kiepskie krążenie itd. Bo nawet nie przytyłam jak czasem przez zimę. W Wielkanoc u rodziców się ważyłam - w domu nie mam wagi - i wskazało 58 kg przy 178 cm i moim wieku.

Ale to nic jeszcze. I też w środku nie wszystko działa. Ale tego nie widać przynajmniej, chociaż widać też - bo często to, co w środku się psuje daje i na zewnątrz objawy.

Jeszcze niedawno aż tak się tym nie przejmowałam. Ale dużo się zmieniło w międzyczasie. 

Pewnie przez to opakowanie odpadam...

Nie dawno dzwoniła moja mama. Tatę zabrali do szpitala. Znów serce. Miał już kiedyś zawał. 

Tyle mam myśli i bardzo mi smutno.... I martwię się tak bardzo....

I chcę tam być.

I nie ma też koło mnie kogoś.